زمینه و اهداف: سندرم گیر افتادگی شانه می تواند بر حس عمقی تاثیر گذاشته و عکس العمل های عصبی عضلانی طبیعی را که برای حفاظت مفصل هستند، دچار اختلال کند. برای جلوگیری از اثرات منفی سندرم گیر افتادگی شانه پیش از فعالیت ورزشی، استراتژی های درمانی متفاوتی از جمله کشش وجود دارد. هدف از تحقیق حاضر، بررسی اثر آنی کشش استاتیک و دینامیک آهسته و سریع بر حس عمقی در والیبالیست های مرد مبتلابه سندرم گیرافتادگی شانه بود. مواد و روش ها: از والیبالیست های حرفه ای استان کرمان، 18 نفر (سن: 1/55±, 26/22 سال، وزن: 7/02±, 89/72 کیلوگرم و قد: 6/32±, 196/78 سانتی متر) که سابقه بازی در لیگ برتر را داشتند و مبتلابه سندرم گیرافتادگی شانه بودند، به صورت هدفمند و دردسترس انتخاب شدند. تمام آزمودنی ها در 3 روز متوالی و در 1 ساعت یکسان پس از گرم کردن به صورت تصادفی یکی از انواع کشش را انجام دادند. میزان حس عمقی افراد، قبل و بعد از انواع مختلف کشش توسط فلکسومتر لیتون و بازسازی زاویه هدف در چرخش داخلی و خارجی شانه، اندازه گیری و ثبت شد. برای تجزیه و تحلیل داده ها از آزمون تحلیل مکرر ترکیبی استفاده شد. یافته ها: کشش استاتیک میزان حس عمقی مفصل شانه را به صورت معناداری کاهش داد (0/001=P)، اما کشش دینامیک با سرعت های مختلف بر میزان حس عمقی آزمودنی ها اثر معنادار مثبتی را به دنبال داشت (0/001=P). ضمن اینکه بین دو نوع کشش دینامیک سریع و آهسته بر میزان حس عمقی تفاوت معناداری مشاهده نشد (0/8=P). نتیجه گیری: به نظر می رسد کشش دینامیک با سرعت های مختلف در بهبود حس عمقی مفصل شانه اثر گذاری بهتری نسبت به کشش استاتیک دارد.

تغییرات شیمیایی و فیزیکی یک نوع سوخت جامد مرکب بر پایه پلی اتر یورتان در دو مرحله پخت و کهولت مطالعه شده است. سوخت ابتدا در 45 درجه سانتی گراد پخت و سپس تحت کهولت تسریع یافته (Accelerated ageing) در دماهای 25، 45، 60 و 70 درجه سانتی گراد قرار گرفت. تغییرات سل (قسمتی از بایندر که در شبکه پلیمر شرکت نکرده و در حلال حل می گردد) و ژل (قسمتی از بایندر که شبکه ای شده است و در حلال حل نمی شود) با استخراج چند مرحله ای، جرم مولکولی توسط GPC، تجزیه کمی ایزوسیانات با FTIR و خواص مکانیکی توسط آزمون کشش یک بعدی در فواصل زمانی معینی مورد بررسی قرار گرفت. روند پلیمریزاسیون و تعیین زمان پخت کامل سوخت توسط هر چهار روش مطالعه گردید و مشاهده شد که در مرحله پخت بعدی (Postcuring) نمودار زمان پایان واکنش پلیمریزاسیون نسبت به معکوس دما (1/T) برای آنها خطی بوده و مطابقت مطلوبی با یکدیگر دارند. در مرحله کهولت با گذشت زمان، درصد ژل سوخت کاهش، جرم مولکولی سل افزایش و تنش در نقطه ماکزیمم (σ m) افت می کند و واکنش غالب در کهولت شکست زنجیر (Chain scission) می باشد. با استفاده از روابط فیزیکوشیمیایی یک معادله برای کهولت سوخت به صورت σ m=k Ln t+a ارایه شد که k ثابت سرعت تخریب سوخت می باشد.برای دماهای مختلف Ln k نسبت به 1/T رسم گردید و مشاهده شد که رابطه آرنیوس در این مورد صادق می باشد. انرژی فعال سازی تخریب با استفاده از رابطه آرنیوس برابر 29.2 kJ/mol به دست آمد. طول عمر سوخت با استفاده از رابطه زمان - دمای مشتق شده از رابطه آرنیوس و بر اساس %50 افت خواص برابر 37.7 سال محاسبه شد.

مقدمه و اهداف :شین اسپیلینت یکی از آسیب های رایج در ورزشکاران می باشد. هدف از این تحقیق، بررسی اثر سطح زمین بازی در بروز سندروم فشار داخلی تیبیا در بازیکنان حرفه ای مرد و ارتباط آن با وضعیت پا می باشد. موادوروشها:درمجموع 90 نفر از بازیکنان حرفه ای مرد سه رشته فوتسال، فوتبال و فوتبال ساحلی در قالب سه گروه 30 نفری در این تحقیق شرکت کردند. به منظور مقایسه شیوع سندروم فشار داخلی تیبیا در بین سه رشته از پرسش نامه معروف یاتس و وایت استفاده شد. همچنین برای ارزیابی وضعیت قرارگیری پای ورزشکاران دارای سندروم فشار داخلی تیبیا از شاخص معتبر پاسچر پا استفاده شد. یافته ها: در مجموع یافته ها نشان داد شیوع سندروم فشار داخلی ساق در بازیکنان مرد حرفه ای فوتبال، فوتبال ساحلی و فوتسال 24.4 درصد بوده است. همچنین نشان داده شد تفاوت معنی داری ازلحاظ شیوع این سندروم درسه رشته وجود دارد (p£0.05). بطوری که در بازیکنان فوتسال شیوع آن از همه بیشتر (12.2) درصد و بعد از آن در فوتبال (8.9) درصد و سپس در فوتبال ساحلی (3.3) درصد بوده است (p=0.01). همچنین نتایج نشان داد، رابطه معناداری بین میزان شیوع سندروم فشار داخلی تیبیا و پرونیشن پا وجود دارد (p£0.05). به گونه ای در مجموع بازیکنان سه رشته دارای این سندروم متداول ترین پوسچر پا، پرونیشن بود و میزان آن (12.2) درصد گزارش شد. نتیجه گیری: با توجه به نتایج این تحقیق می توان گفت، سطح و پرونیشن پا از عوامل مهم بروز سندروم داخلی تیبیا می باشند. از این رو به مربیان پیشنهاد می شود، درباره این ناهنجاری به اصلاحاتی از جمله استفاده از نوارهای ضد پرونیشن وکفی های مخصوص بیاندیشند.

مساله کهولت و پایدارسازی، یکی از مهم ترین و پیشرفته ترین زمینه های شیمی پلیمر است. سوخت های جامد نیز بعنوان موادی بر پایه بایندر پلیمری از این قاعده مستثنی نیستند. روشی که برای تعیین خواص سوخت در طی زمان کهولت تسریع یافته در اینجا توصیف می شود، اندازه گیری مشخصات مکانیکی دینامیکی نمونه است (DMA). هر چند بر اساس جستوجوهای انجام گرفته، گزارشهای بسیار محدودی به بررسی روش DMA به منظور استخراج خواص کهولت پرداخته اند، در داخل کشور این روش تاکنون مورد استفاده قرار نگرفته است. در این روش تغییرات در مدول الاستیک (E′) و دمپینگ (tan d) نمونه سوخت در طول زمان کهولت و نسبت به دما مطالعه می شوند. کهولت تسریع یافته در مقاله حاضر در دماهای محیط، 45، 60 و 70 درجه سانتیگراد و حداکثر به مدت 8000 ساعت انجام شد. روش DMA در مورد سوخت جامد مرکب بر پایه HTPB در حدود %12 کاهش در دمپینگ را بر اثر کهولت حرارتی آشکارسازی نمود. این داده ها در نهایت می توانند به منظورتعیین سرعت کهولت، طول عمر و مکانیسم تخریب سوخت در طول زمان انبارداری مورد استفاده قرار گیرند.

در این مقاله کهولت پیشرانه ی جامد مرکب بر پایه ی HTPB با استفاده از روش وان هوف، مطالعه شده است. فاکتور F معادله وان هوف با آنالیز مکانیکی دینامیکی (DMA) برای نمونه ی پیشرانه ی مرجع، محاسبه گردید که برابر 5/2 بود. سپس با استفاده از معادله ی وان هوف بدست آمده، شرایط برنامه ی کهولت تسریع یافته تعیین شد. نمونه پیشرانه مرجع مطابق با برنامه ی کهولت تسریع یافته در بازه ی دمایی بین ° C25 تا ° C80 با زمان تنظیم شده ی معادل با بار حرارتی 2 سال در دمای ° C25 قرار گرفت. تغییرات خواص مکانیکی دینامیکی شامل مدول ذخیره و فاکتور اتلاف یا دمپینگ با زمان و دما به منظور شناسایی رفتار کهولت پیشرانه ی جامد مرکب اندازه گیری شد. نتایج نشان داد که مقادیر مدول ذخیره با افزایش زمان کهولت، افزایش می یابد در حالی که مقادیر فاکتور اتلاف با گذشت زمان کاهش می یابد.